زیبایی خود به تنهایی همه چیز است

آدرس: احمد آباد، نبش ملاصدرا 2، ساختمان سپهر صدرا، واحد 5

  • تلفن تماس : 38414605 - 051
  • تلفن همراه منشی: 09058912899

جراحی ارتوگناتیک

جراحی ارتوگناتیک

جراحی ارتوگناتیک

مقدمه

جراحی ارتوگناتیک، تلاشی منحصر به فرد در جراحی صورت است. این عمل می تواند ظاهر و عملکرد اکلوزال (الگوی روی هم قرارگیری دندان ها) بیمار را به طور قابل توجهی بهبود بخشد و در سلامت و اعتماد به نفس او تاثیر مثبت بگذارد. نتایج موفقیت‌آمیز در جراحی ارتوگناتیک مدرن،مستلزم همکاری تنگاتنگ جراح و ارتودنتیست در تمام مراحل درمان است؛ از برنامه‌ریزی های قبل از عمل گرفته تا نهایی کردن آکلوژن (جفت شدگی دندانها). برنامه‌ کامپیوتر مجازی، می تواند تجزیه و تحلیل دقیق‌تری از ناهنجاری هایفک و دندان و برنامه‌ریزی قبل از عمل ارائه دهد.همچنین کمکی ارزشمند در ارائه آموزش جامع به بیمار است. در این مقاله، نویسنده اصول کلی جراحی را که زیربنای جراحی ارتوگناتیک است، شرح می دهد وبه مواردی چون توالی درمان، تجزیه و تحلیل قبل از عمل های ناهنجاری فک و دندان، برنامه ریزی طرح درمان و همچنین عوارض و پیامدهای احتمالی می پردازد. در این مقاله به بررسی ابعاد مختلف جراحی ارتوگناتیک می پردازیم.

جراحی زیبایی فک

جراحی ارتوگناتیک برای تغییر موقعیت فک بالا (ماگزیلا)، فک پایین (مندیبل) یا چانه، درمان اصلی برای بیماران بعد از سنین رشد است و همچنین برای افرادی که ناهنجاری های فکی دندانی در آنها بسیار شدید تر از آن است که با درمان ارتودنسی یا جراحی بهبود یابد.

درمان جراحی ارتوگناتیک امروزی برای ناهنجاری های دندانی، شامل روش‌های استاندارد جراحی برای اصلاح بدشکلی فک و همچنین روش‌های کمکی برای بهبود حد فاصل بافت سخت و نرم است. این روش‌های کمکی، شامل ژنیوپلاستی استخوانی در مقابل ژنیوپلاستی آلوپلاستیک، سپتورینوپلاستی و ساکشن لیپکتومی گردن است.

یک رویکرد مشترک بین متخصص ارتودنسی و جراح فک و صورت برای طراحی و اجرای موفقیت آمیز یک برنامه درمانی جامع با نتایج قابل پیش بینی، ضروری است.

جراحی ارتوگناتیک ممکن است برای درمان ناهنجاری های فک شامل بیمه نباشد و جزو عمل های زیبایی محسوب شود.

اغلب اوقات، اثبات ضرورت پزشکی برای این منظور دشوار است. برای برخی بیماران نیز، هزینه درمان ترکیبی ارتودنسی و جراحی فک گران است.

متخصصان درمان باید هنگام طراحی و توصیه یک برنامه درمانی خاص، نسبت به این موضوع آگاه باشند.

به طور معمول، اکثر بیماران بر اساس توصیه ارتودنتیست معالج، درخواست ارزیابی برای جراحی دارند.

آمادگی روانی بیمار، تغذیه مناسب قبل و بعد از عمل، حفظ خونرسانی به دندان متحرک و بخش های فک، محافظت از استخوان و ساختارهای عصبی عروقی و دندان، مدیریت جراحات بعد از عمل، ثابت کردن تکه های استخوان، کنترل مناسب آکلوژن (جفت شدگی دندان) و توانبخشی به عملکرد کامل فک، همگی از اصول کلیدی مراقبت های جراحی فک به شمار می آیند.


برای اطلاع از جراحی های فک و صورت اینجا کلیک کنید.

روند و توالی درمان

هنگامی که ناهنجاری دندانی در یک بیمار (کودک یا بزرگسال) تشخیص داده شود که نیاز به اصلاح جراحی دارد، یک ارزیابی جامع و کامل توسط جراح فک و ارتودنتیستلازم و ضروری است.

جراح فک و صورت بیمار را معاینه می کند، تمام سوابق پزشکیاو را بررسی کرده و گزینه های درمانی موجود را با بیمار و خانواده او در میان می گذارد.

جراح ابتدا دو موضوع اصلی را برای بیمار روشن می کند. یکی اصلاح عملکردی فک و دیگری برطرف کردن معایب زیبایی شناسی که آن هم از اهمیت زیادی برخوردار است.

متخصص ارتودنسی به مدارک کافی از جمله رادیوگرافی لترال و پانورکس، رادیوگراف آکلوژال و صورت و تصاویر و مدل های دندانی و برداشت های نیش مرکزی ، نیاز دارد.

سپس جراح فک و ارتودنتیست به طور مشترک اطلاعات موجود را در قالب یک برنامه درمانی بررسی و سازماندهی کرده و به بیمار ارائه می دهند.

هدف اصلی ارتودنسی، تراز کردن دندان ها بر روی استخوان پایه قبل از جراحی فک است.

فرآیند جراحی زیبایی فک، در واقع شامل جراحی ماگزیلاری و مندیبل یا هردو مورد است. برای بهبود جریان هوا ممکن است نیاز به جراحی همزمان داخل بینی با سپتوپلاسمی باشد. همچنین در برخی بیماران برای بهبود ظاهر وضعیت فک به لحاظ زیبایی ممکن است به جنیوپلاستی (جراحی چانه) و لیپوساکشن گردن نیاز باشد.

درمان ارتوگناتیک، معمولا ۴ تا ۶ هفته پس از جراحی آغاز می شود.زمانی که جزئیات نهایی آکلوژن توسط جراح تکمیل گردد، فاز مراقبت های پس از جراحی ارتودنسی آغاز خواهد شد.

آمادگی روانی بیمار

لازم است که حتما عوامل روانشناختی، توسط جراح معالج و ارتودنتیست به دقت مورد بررسی قرار گیرد. تیم درمانی باید هدف و انگیزه اساسی بیمار را از انجام عمل اصلاح ناهنجاری فکی اسکلتی بداند تا بتواند تأثیر روانی و اجتماعی این شرایط و پاسخ بیمار را به روند عمل پیشبینی کند؛ چرا که مطابقت انتظارات بیمار با طرح درمانی پیشنهادی از نکات کلیدی به شمار می آید.

همچنین بسیار مهم است که به بیمار در مورد عواقب جراحی، عوارض شایع آن، دوره بهبودی و دوره توانبخشی مشاوره لازم و کافی داده شود.

بیمار باید نسبت به تغییرات ناگهانی در سبک زندگی خود که قرار است  در ۴ تا ۶ هفته اول پس از عمل رخ دهد، به خوبی آگاه باشد.

اکثر بیماران در اوایل دوره پس از عمل، از یک سری تغییرات خلقی حاد (افسردگی) رنج می برند. این اختلال در بسیاری از بیماران معمولا به صورت کوتاه مدت است و پس از چند روز از بین خواهد رفت.

لازم است که درباره این تغییرات خلق و خو به بیماران هشدار داده شود.بعضی از بیماران که افسردگی پس از عمل در آنها بیشتر طول می کشد و نمی توانند با ظاهر جدید صورت خود سازگار شوند، ممکن است نیاز به کمک حرفه ای داشته باشند و باید آنان را به یک روانشناس و مشاور متخصص ارجاع داد.

آمادگی روانی بیمار برای این عمل بسیار مهم است که شامل ارتباط موثر بین ارتودنتیست، جراح و بیمار است که این ارتباط باید ادامه دار باشد.

همچنین آموزش کامل به بیمار کمک می کند تا از تغییرات عمده در عملکرد فک و زیبایی صورت خود آگاهی کافی داشته باشد؛تغییراتی که توسط جراحی ارتوگناتیک ایجاد می شود و جراح می تواند آنها را پیشبینی و بیمار را مجهز کند.

در اکثر موارد می توان انتظار داشت کهبیمار طی ۱۰ تا ۱۴ روز پس از عمل بتواند فعالیت های سابق را از سر بگیرد و به مدرسه یا محل کار بازگردد. اگرچه میزان اِدِما یا التهاب و ورم در ظاهر جدید و صورت بعد از عمل،می تواند برای بسیاری از بیماران آزاردهنده باشد، اما این التهام و تورم معمولاً طی ۳ هفته پس از جراحی از بین خواهد رفت.

با تثبیت داخلی سفت و سخت (RIF)، عملکرد اولیه فک باعث کاهش تورم باقی مانده در ۶ تا ۸ هفته پس از عمل خواهد شد.


برای اطلاع از جراحی های ایمپلنت اینجا کلیک کنید.

کنترل وضعیت بیمار در طول عمل: حفظ ذخیره خون

مواردی که جراح باید در طول عمل به آن توجه کافی داشته باشد شامل حفظ خونرسانی به تکه های استخوانی جابه جا شده و همچنین مراقبت از دندان، استخوان و ساختارهای عصبی-عروقی است.

محافظت از دندان ها، استخوان ها و ساختارهای عصبی

با روند جراحی مندیبل (فک پایین)، محافظت از اعصاب لینگوال، آلوئولار تحتانی و صورت در طول رویکرد جراحی و استئوتومی بسیار مهم است.

دندان‌های بخش‌های اسکلتی استئوتومی‌شده و متحرک‌شده در معرض خطر از بین رفتن عروق هستند. دندان هایی که در مجاورت محل های استئوتومی قرار دارند،بیشتر در معرض خطر می باشند.

حفظ فضای رباط پریودنتال در طول استئوتومی بین دندانی از آنکیلوز دندان بعد از عمل جلوگیری می کند. ارتودنسی که جهت آماده سازی قبل از جراحی صورت می گیرد، باید ۳ تا ۴ میلی متر از استخوان را بین ریشه های دندان باقی بگذارد؛ جایی که استئوتومی بین دندانی برنامه ریزی شده است.

برش‌های استئوتومی عرضی باید حداقل ۳ تا ۵ میلی‌متر از نوک ریشه فاصله داشته باشند تا جریان عروقی به پالپ دندان (رگ ها و اعصاب دندان) حفظ شود. برای به حد اقل رساندن خطر ایجاد پاکت پریودنتال بعد از عمل و از دست دادن استخوان همراه آن، بخش های آلوئولی باید به گونه ای قرار گیرند که ارتفاع عمودی یکسان و ثابتی را بین بخش ها حفظ کند.

تغذیه بیمار

دریافت پروتئین و کالری کافی در دوره پس از عمل برای مقابله با کاتابولیسم که به عنوان واکنشی به استرس عمل ایجاد می شود، حیاتی است.

نیازهای تغذیه ای بیمار همزمان با اختلال موقتی عملکرد فک ها افزایش می یابد. فیکساسیون طولانی مدت بعد از عمل فک بالا نیزاین مشکل را تشدید می کند. میزان لازم کالری و پروتئینی که باید در طول روز دریافت شود، ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ کالری و ۱ تا ۱٫۵ گرم پروتئین به ازای هر کیلوگرم وزن بدن بیمار است.

مصرف مکمل همراه با شیک های پروتئینی و مایعات کامل مغذی مورد نیاز است. وزن بدن معمولاً به عنوان راهنمایی برای دریافت مایعات و تغذیه کافی تلقی می شود.

به همرا داشتن یک مراقب همراه بیمار که بر میزان کالری و مایعات دریافتی او نظارت مفید داشته باشد ضروری است.

عوارض جراحی ارتوگناتیک

جراحی ارتوگناتیک به طور کلی، در صورتی ایمن و مطمئن است که توسط یک جراح مجرب و حرفه ای انجام شود. جراحی که عمل های زیادی از این قبیل انجام می دهد و همگی موفقیت آمیز هستند.

برخی از عوارض و خطرات احتمالی جراحی ارتوگناتیک، در زیر به تفصیل بیان شده است.

  • خونریزی

از آنجا که جراحی ارتوگناتیک، یک عمل انتخابی برای رفع ناهنجاری فک و صورت است، تیم جراحی باید تمامی تلاش خود را برای کنترل خونریزیو پیشگیری از نیاز به انتقال خون انجام دهند. نوعی از بیهوشی که فشار خون بیمار را پایین می آورد، می تواند از خونریزی زیاد جلوگیری کرده و در کلباعث بهبود کیفیت جراحی شود.

به ندرت اتاق می افتد که برای عمل های معمول فک بالا یا پایین نیاز به انتقال خون باشد، اما نزدیک به ۳۰ درصد از عمل های جراحی هر دو فک، نیاز به تزریق خون دارند.

بنا به تحقیقات انجام شده، همچنین تقریباً ۲۶ درصد از بیمارانی که جراحی فک بالا انجام می دهند،نیاز به تزریق گلوبول قرمز پیدا کردند.

معمولا در استئوتومی فک پایین خونریزی شدید اتفاق نمی افتد. در موارد نادر، برای استئوتومی فک بالا ممکن است این اتفاق رخ دهد.

  • عفونت

در بیمارانی که تحت عمل جراحی ارتوگناتیک قرار می گیرند، معمولا ایجاد عفونت اتفاقبسیار نادری است. تجویز آنتی بیوتیک های حین عمل پروفیلاکتیک، آنتی بیوتیک های درون وریدی در مدت بستری بیمار در بیمارستان و همچنین یک دوره آنتی بیوتیک خوراکی در هنگام ترخیص از بیمارستان، در اکثر روش های جراحی ارتوگناتیک،امری روتین است. از این رو عفونتی ایجاد نخوهد شد.


برای اطلاع از جراحی های بینی اینجا کلیک کنید.

  • آسیب عصبی

آسیب به عصب اینفرااوربیتال (infraorbital) در طول استئوتومی لفورت (Le Fort I) و یا آسیب به عصب ارگی زیرین (inferior alveolar) حین انجام استئوتومی ساژیتال اسپلیت در عمل مندیبل غالبا نشان دهنده وضعیت نوروپراکسی (neurapraxia) است.

آسیب به عصب صورت یا زبان در طی جراحی فک پایین نادر است. اعصاب آلوئولی فرواوربیتال یا تحتانی ممکن است کشیده یا دچار کوفتگی شوند، اما به ندرت دچار پارگی شده یا کنده می شوند.

  • بازگشت اسکلتی و مال اکلوژن بعد از عمل

با ظهور لوازم فیکساسیون از جمله پیچ ها و پلیت ها در سراسر محل استئوتومی، بعید است که بازگشت اسکلتی کنترل نشده رخ دهد. بازسازی اسکلت در محل جراحی ممکن است ۶ تا ۱۲ ماه بعد از عمل ادامه یابد.

مال اکلوژن حاد و پیش بینی نشده که در اوایل دوره بعد از جراحی مشاهده می شود، ممکن است نشان دهنده موقعیت و تثبیت نادرست بخش های اسکلتی باشد. ممکن است نیاز باشد برای اصلاح این مورد، دوباره جراحی نیاز انجام شود.

در زمان تقسیم ساژیتال فک پایین، قرارگیری دقیق قسمت پروگزیمال فک پایین قبل از استفاده از تثبیت، ضروری است. موقعیت مناسب قسمت پروگزیمال، اگرچه در ایجاد موقعیت صحیح اسکلتی قسمت های فک بسیار مهم است؛ اما تا حد زیادی به تجربه، تخصص و احساس جراح فک بستگی دارد.

هنگامی که استئوتومی لفورت انجام می شود، محتمل ترین علت مال اکلوژن فوری بعد از عمل و اپن بایت زودرس قدامی، نشست نامناسب کندیل های فک پایین در حفره گلنوئید در زمان اعمال فیکساسیون داخلی در سراسر محل استئوتومی فک بالا است.

  • درد یا تحلیل رفتن مفصل گیجگاهی فکی

بیماران مبتلا به بدشکلی دندان و صورت و مال اکلوژن نسبت به افراد عادی بیشتر به اختلالات مفصل گیجگاهی فکی (TMJ) مبتلا می شوند. به طور کلی، باید به بیماران گفته شود که تأثیرات درمان ارتودنسی یا جراحی ارتوگناتیک بر بهبود یا بدتر شدن علائم TMJ تا حد زیادی غیر قابل پیش بینی است. تحلیل مجدد کندیل، علت نادر عود طولانی مدت است که ممکن است به دنبال یک عمل مجزای فک بالا و فک پایین یا جراحی دو فک باشد.

علت تحلیل پیشرونده کندیل ناشناخته است، اما بیشتر در بیماران زن جوان با الگوی اسکلتی کلاس IIاز قبل وجود دارد.

  • شکستگی نامطلوب در محل استئوتومی ساژیتال اسپلیت

به طور کلی، میزان شکستگی نامطلوب راموس یا کندیل قطعه پروگزیمال در حین تقسیم ساژیتال فک پایین نادر است و معمولاً کمتر از ۲ درصدگزارش می شود.

بیماران باید قبل از عمل در مورد احتمال بروزاین عارضه و نیاز احتمالی به عمل دوم مشاوره لازم را دریافت کنند.

نتیجه گیری

جراحی زیبایی فک بستگی به مشارکت نزدیک جراح و ارتودنتیست در تمامی طول مراحل دارد؛ از برنامه های پیش از جراحی گرفته تا برنامه های نهایی کردن آکلوژن. برنامه کامپیوتر مجازی تجزیه تحلیل درست تری را از بدشکلی فکی-دندانی و برنامه های پیش از جراحی به دست میدهد؛ همچنین کمک غیرقابل تخمینی را در آموزش همه جانبه به بیمار فراهم می آورد.


مشاهده مقالات مرتبط با جراحی ارتوگناتیک

منبع

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3805731/

دیدگاه خود را بنویسید

نوزده + 6 =